Ik heb het haar aangedaan. Ik heb haar gevraagd naar het ongeluk.
Het maakt niet uit.
Ze was een goede moeder voor de jongens, maar ze is niks meer waard nu.
Het is mijn schuld. - Nee. Marion is de schuldige.
Ruthie, alsjeblieft.
Kom op nou. Ga slapen. Alsjeblieft.
Ik ben hier, lieverd. Kom op.
Kom op. Alsjeblieft, Ruth.
Kom op nou, schatje.
Ze had een nachtmerrie. Ze hoorde dreunen. Ze hoorde een dreunend geluid.
Wat voor dreunend geluid? - Ik weet het niet.
Wat maakt het uit?
Kom op, schatje.
Het is al goed.
Het is al goed. Stil maar.
Het is al goed.
Breng me terug.
Laat staan. Verdomme.
Ik hou van dit nummer.
Waarom nu?
Ik ben al te lang gebleven.
Wat wil je dat ik doe?
Ik wil dat je haar deze geeft, maar niet de portfolio.
Alleen de tekeningen. Ik wil de portfolio terughebben.
Verwacht ze je niet?
Zeg haar dat ik niet kom,
maar dat ik wou dat ze de tekeningen kreeg.
Het zal wat vreemd zijn om haar de portfolio terug te vragen.
Dat zal geen probleem zijn.
Ik begrijp het niet echt. Hij wil dat ik ze krijg? Wil hij ze niet?
Hij zei dat hij wou dat jij ze kreeg.
Maar wanneer komt hij? Hij komt vrijdag, toch?
Vrijdag kan ik de hele dag. Dat weet hij.
Sta eens stil. Komt hij op vrijdag?
Dat weet ik niet. - Ja, dat weet je wel.
Heb je de tekeningen bekeken? Heeft hij ze je laten zien?
Ik heb mezelf buitengesloten.
Je zult moeten inbreken. - Ik?
Je zult me over het scherven moeten dragen. Ik ben op blote voeten.
Hoe durf je? Hoe durf je me te verafschuwen?
Je hebt zelf geen standvastig leven, niet? - Alsjeblieft, ik wil naar huis.
Ga.
Waarom dacht ze dat je naar de tekeningen had gekeken? Heb je gekeken?
Natuurlijk heb je wel gekeken. - Nee, ze gaf zich bloot.
Wat? - Het was niet haar bedoeling, maar de wind blies haar jurk open.
En ze sloot zichzelf buiten vanwege jou.
Ze zei dat je graag de deuren op slot doet en de tuinman niet in de buurt wilt.
Heeft ze je dat gezegd? - Ja.
Ze zei dat ze vrijdag de hele dag voor je had.
Ik kan niet de hele vrijdag aan haar besteden.
Je zult me moeten ophalen na drie kwartier. Maak er maar een half uur van.
Vrijdagmorgen moet je hem achterlaten bij Mrs Vaughn.
Ik weet het... voor een half uur.
Nee. Je gaat niet terug
en het zal hem de hele dag kosten om de weg terug naar huis te vinden.
Mrs Vaughn zal hem geen lift aanbieden.
Ik verwacht hem niet terug voor zonsondergang.
Ted gaat heel kwaad zijn.
Ik heb je verhaal gelezen.
Ik dacht dat je het vergeten was. - Nee, ik had geen tijd.
Het is niet echt goed, hé? - Het is recht uit het hart,
erg persoonlijk.
Het is een verzameling van persoonlijke anekdotes die niet echt veelzeggend zijn.
Ik probeerde gewoon iets te schrijven dat een beetje authentiek overkomt.
Dat lijkt het ook wel, maar het is niet echt interessant.
Beetje een emotionele uitbarsting, maar het is niet echt een verhaal.
En die kerel, Hank. Diegene die op het einde sterft.
Je moet de lezer op zoiets voorbereiden.
Het toonde anders dan hoe het gebeurd was.
Je moet je publiek laten nadenken over wat er gaat gebeuren.
Vooruitlopen op wat er gaat gebeuren. En hen vervolgens verrassen.
Maar je moet ze wat begeleiden. Snap je?
Het schrijverschap vereist een zekere manipulatie.
Het lijkt kil, en dat is het ook. - Dat zal wel.
Alles wat bij fictie komt kijken, is een middel. Pijn, verraad.
Zelfs de dood.
Net als de kleuren op het palet van een schilder. Je moet ze gebruiken.
Ook de details kunnen wat specifieker.
Specifieke details scheppen een decor in de lezer zijn verbeelding.
Niet specifiek zijn, is slordig. Niet uitgekiend.
Specifieke details?
Geuren, smaak, details.
Maar voor een eerste poging, was het lang niet slecht.
Bedankt.
Proza is wat paars, wat pretentieus. - Alleszins bedankt om het te lezen.
Graag gedaan.
Denk je ooit een computer te gebruiken?
Dan kun je makkelijker je correcties doen. Dan heb je geen assistent nodig.
Misschien voor het volgende boek.
Blijf hier maar op me wachten.
Ik ga het bij deze vrouw geen half uur uithouden.
Hooguit twintig minuten, misschien tien.
Vijf.
Als hij je slaat, sla dan terug. Hij zal zich niet verweren.
In het slechtste geval zal hij je een tik geven.
Je moet een vuist maken en hem op zijn neus slaan.
Als je op zijn neus slaat, zal hij stoppen.
Je kan Alice bellen om te helpen met Ruth. - Alice kan de pot op.
Je kunt haar maar beter aardig beginnen te vinden.
Als Ted je buiten gooit, zul je een lift nodig hebben naar het veer bij Orient Point.
En wie gaat dit uitleggen aan Ruth?
Ik wil geen slechte moeder zijn voor haar.
Liever geen moeder dan een slechte moeder.
Dat slaat nergens op.
Ik wil niet dat ze wordt zoals ik.
Denk eraan, liefje. Niet huilen als de dokter de hechtingen eruit haalt.
Ik beloof je dat het geen pijn zal doen.
Mag ik de hechtingen houden om ze je te laten zien?
Het maakt niet uit waar jullie gaan eten. Ze eet toch altijd gegrilde kaas en frieten.
En ketchup. - En ketchup.
Ik heb geld bij.
Ik hou van je. - Tot ziens, Eddie.
Evelyn, wacht. Wacht even. - Kom hier, jij klootzak.
Kom hier. Ik vermoord je, vuile bedrieger.
Waarom heeft hij...
Wegwezen.
Goed, nog eentje.
Hebben we de afbeelding? - Welke afbeelding?
Voeten. - De foto. Nee, die is nog niet klaar.
Dat is niet leuk. Mijn hechtingen zijn klaar. Mijn snijwond is genezen.
Je hebt gelijk. We gaan naar de winkel en vragen de foto.
Ja, dat klopt. Ik ben Ted Cole. Goedemorgen, Mendelssohn.
Het is Ted Cole. Echt. - Sorry, ik bloed.
Doe niet flauw. Daarvoor moet je je niet verontschuldigen.
Zou je me... - Breng Mr Cole een stoel.
Zie je dan niet dat hij bloedt?
Luister, ik... - Nee, luister jij eens. Ik wil de baas zien.
Behalve jou moet hier toch nog iemand zijn en ik ga niet weg zonder die foto.
Ben je kwaad geworden op haar? - Ja.
Ik heb een lift naar huis nodig. - Een lift?
Ik breng je wel.
Ik ga mijn vrouw moeten bellen.
Ze is waarschijnlijk gaan winkelen. Maar niet al te lang.
Mijn wagen staat namelijk in de garage.
Ik rijd met de fiets. Anders had ik je wel naar huis gebracht.
Spijtig.
Je hebt hem gewaarschuwd, walgelijk wezen.
Als je hem had vermoord, zou je naar de gevangenis moeten, Mrs Vaughn.
Wil je deze? Je laatste looncheque. Je bent ontslagen.
Ik begrijp dat je kwaad bent. Het spijt me verschrikkelijk.
Als mijn klanten boos zijn, vraag ik om hun klachten te noteren.
Ik werk voor Ted Cole. Ik ben zijn assistent. - Dan heb je niks tegen schrijven, hè?
Zestig keer. Echt?
Ja.
De Vaughns van Gin Lane?
We hebben ooit het doek 'The Epitome of Diabolism' van Sibley voor hen ingelijst.
Ga verder.
Je handtekening is heel mooi.
Ik heb een pen met een bredere punt nodig. En ook wat rode inkt.
Bloedrood, niet als een brandweerwagen.
Ja, uiteraard.
Dit is Ruth, ze is vier.
Wat wil je van mij? - Enkel de foto.
Hij is van Ruths moeder. Ze ligt in bed in een hotelkamer in Parijs.
Het is geen goede foto van de jongens. Je ziet enkel hun voeten.
Ja, dat weet ik. Ruth houdt van de voeten. - Zijn de voeten klaar?
Ja, liefje.
Ik ga even controleren. Ze zouden bijna klaar moeten zijn.
Excuseer mij, mag ik mijn briefjes terug?
Het is echt niet te ver. Ik zou vereerd zijn om je te mogen meenemen. Echt.
Nee, laat maar. Iemand komt me straks oppikken.
Echt, het is maar een kleine moeite. Ik vind het niet erg.
Nee, echt niet. Alsjeblieft. - Anders doe ik snel nog wat boodschappen.
Ik ben verheugd om je mee te nemen. - Nee.
Je moet niet betalen voor de foto. - Bedankt.
Ja. - Het spijt me.
Is het bloed helemaal weg? - Ja, liefje. Zie je?
Zo goed als nieuw.
Oké, bedankt. - Jongeman, als je ooit een baantje wilt,
misschien volgende zomer.
Ik kan in de zomer best wat hulp gebruiken. - Bedankt.
Haar eerste opstel ging over jou. - Kop dicht.
Nou, wat was de titel van je opstel?
'Een analyse van de atavistische angstsymbolen in The Door in the Floor.'
Zoals je weet, staan mythes en sprookjes van volksstammen vol met zaken als
magische deuren, kinderen die verdwijnen
en mensen die zo erg schrikken dat hun haar plots grijs wordt.
De vagina. Als 't kindje in de baarmoeder zit, vormt de vagina de deur in de vloer.
Hoe lang was dat opstel? - 28 bladzijden.
Zonder voetnoten en bibliografie.
Hebben jullie een wagen? Geloof het of niet, ik heb een lift nodig.
Is dit broodje voor mij? - Ja.
Deze slippers zijn gewoon prachtig.
Ze waren een geschenk van mij voor mijn laatste man.
Mag ik? - Graag.
Ik bezorg je deze kleren snel terug. - Ik wou ze toch aan het goede doel geven.
Kijk eens aan.
Phil had bijna dezelfde maat.
Weet je, dit is gelukkig toeval.
Ik zocht twee geschikte modellen voor een portret van een moeder en dochter.
Een idee voor mijn boek.
Eerst zou ik jullie samen willen tekenen.
Zo is de ander altijd op een bepaalde manier aanwezig
wanneer ik jullie afzonderlijk teken.
Hoe lang gaat dat duren en wie wil je eerst afzonderlijk tekenen?
Eerst Glorie.
Eerst jullie samen en daarna...
Glorie alleen. En als Glorie terug op school zit, jij alleen.
Mr Cole, je bent echt een raadsel.
Wat ben je eigenlijk, een schilder of een schrijver?
Glorie, ik ben geen van beiden. Ik vermaak gewoon kinderen
en ik hou van tekenen.
Wat voor tekeningen had je in gedachten?
Doorrijden.
Lieve hemel. - Doe de ruitenwisser aan.
Ga alvast maar en wacht even op het terras.
Ik kom zo.
Willen jullie iets om te drinken? Een watertje of wat thee?
Als je ooit dapper moet zijn, kijk dan gewoon naar je litteken.
Je hand en je vingers zullen groeien, maar je litteken zal even groot blijven.
Je zal het zien in je vingerafdruk. - Wat is een vingerafdruk?
Ik zal het je laten zien.
Dit zijn mijn vingerafdrukken. - Dat is knap, Ruthie.
Ben je bij de dokter geweest om de hechtingen eruit te laten halen?
En we zijn naar het strand geweest. En we zijn gaan eten.
En Eddie heeft me mijn vingerafdruk getoond. - Leuk, Ruth.
Ik zie dat de foto eindelijk klaar is. - We hebben de voeten terug.
Al dat zand in je haar. Je moet in bad.
Ik heb vanmorgen nogal op je gewacht. Waar bleef je?
Waar gaat Marion heen? - Ik stop haar wel in bad. Lees dit.
Geef antwoord. - Lees dit eerst.
Wat is het? - Mijn enige goede stuk deze zomer.
Zestig keer?
Laten we sprinten.
Heb je dat gezien?
Waar zijn de andere foto's? - Geen idee. Mama verplaatste ze misschien.
Kijk eens, zand in je haar en in je oren. - En in mijn spleet.
Tijd om in bad te gaan dan.
Mama heeft die dingen niet verplaatst. Wat zijn dat?
Dat zijn haakjes om de foto's op te hangen.
Mama verplaatste de foto's en de haakjes niet. - Ik stop Ruth wel in bad.
Ik neem snel een douche. - Haast je.
Waarom zou mama dat doen?
Ik weet het niet, liefje.
Met Ted. Ik kan vandaag niet spelen.
Mijn vrouw heeft me laten zitten.
Nee, het gaat wel.
Ja, goed.
Tot dan. Dag.
Waar is mijn vrouw?
Ik weet het niet. - Lieg niet tegen me.
Ik sla je met een open hand, met mijn vlakke hand.
En jij geef me een vuistslag op de neus? - Het spijt me.
Marion zei dat je dan wel zou stoppen.
Heeft Marion dat gezegd? Dat ze maar niet denkt
dat ze het hoederecht over Ruth zal krijgen.
Ze verwacht het hoederecht niet. Ze wil het zelfs niet proberen.
Heeft ze je dat gezegd? - Ik zeg je wat ze tegen mij gezegd heeft.
Wat voor moeder wil zelfs het hoederecht over haar dochter niet trachten te krijgen?
Dat heeft ze me niet verteld.
Waarom heeft ze alle foto's meegenomen? We hebben negatieven.
Ze kon haar eigen foto's laten maken. - Ze heeft de negatieven ook mee.
Dat meen je niet. - Ga zelf maar kijken.
Ze mag de foto's en de negatieven niet hebben.
Het waren ook mijn zonen. Ik heb recht op de helft van de foto's. En Ruth dan?
Ruth mag ook een paar foto's hebben. - Marion heeft 'nee' gezegd.
Ze is duidelijk naar New York.
Ik betwijfel het. - Wat weet jij ervan, Eddie?
Dat kan niet anders, ik weet zelfs waar. - Ik kan me niet inbeelden
dat ze naar New York is. - Jij hebt geen verbeelding.
Was je niet van plan om hoe dan ook van haar te scheiden?
Is dat Marions vraag, of de jouwe?
Het is de mijne. - Zeg gewoon wat je van Marion moest zeggen.
Ze heeft me niet gezegd de foto te halen. Dat was mijn idee - Wel, dat was een goed idee.
Ik dacht aan Ruth. - Ja, ik weet het.
Dank je. Wil je iets te drinken?
Nee.
Welke dag is het morgen, zaterdag? - Ja
Ik wil je hier morgen buiten. Zondag ten laatste. - Dat is oké. Ik wil enkel een lift naar de boot.
Alice kan je meenemen.
En deze? Zeg het.
Het spijt me, Ruth. Ik weet het niet, oké?
Op deze droeg Thomas een grote hoed. Timothy probeert Thomas' hoed te grijpen.
Het lukt niet omdat Thomas op een bal staat. Timothy wordt boos en begint te vechten.
Staat dat gevecht op de foto? - Dat was na de foto, domkop.
Goed, we gaan naar een film kijken. - Nee.
We gaan een video uitkiezen.
Ruthie, hou ermee op.
Wat heb je met Alice uitgespookt, Eddie?
Niks. Ze huilde al toen ik hier aankwam.
Ik heb gevraagd wat er scheelt, maar ze wil zelfs niet met me praten.
Waar is Ruthie?
Ze slaapt, ze huilde.
Het spijt me, Alice, dat ik je hiermee opgezadeld heb.
Rot op, Ted. - Ik waardeer het dat je het werk overnam.
Het heeft me jaren gekost om mijn eigen familieproblemen te verwerken.
En ik heb mijn uiterste best gedaan voor Ruthie.
Ik kan gewoon niet meer, ik stop ermee.
En jij zou ook moeten stoppen.
Daar is het te laat voor, Alice. Ik ben net ontslagen.
Ik heb nooit geweten dat je zo superieur was, Alice.
Alice is al de hele zomer superieur aan mij, niet?
Moreel gezien ben ik in ieder geval wel superieur aan jou, Eddie.
Moreel superieur, wat een concept.
Voel jij je nooit moreel superieur, Eddie? - Aan jou wel.
Iedereen voelt zich wel superieur aan iemand.
Rot op, jongens.
Daar gaat mijn lift naar de overzetboot.
Je ben slim genoeg, Eddie. Je verzint wel iets.
Wil je iets drinken?
Nee, bedankt.
Pak toch een biertje.
Moet je deze grond zien.
Ongelooflijk dat ze de voogdij over haar eigen dochter niet wilt.
Wat voor moeder laat haar dochter in de steek?
Daar kan ik niet over oordelen.
Ik zal een ding zeggen, Eddie.
Ik ken haar ook niet goed genoeg om daarover te oordelen.
Vergeet niet dat ze eigenlijk jou verlaat.
Volgens mij kende ze je vrij goed.
Goed genoeg om over me te oordelen? Zeker.
Maar in feite verlaat ze jou ook, Eddie.
Je denkt toch niet dat ze zal telefoneren voor een geheime ontmoeting?
Ik verwacht niet haar nog te zien. - Ik ook niet.
Ik heb tekeningen van haar.
Lang geleden heb ik haar getekend, voor het ongeval.
Je kunt je niet voorstellen hoe mooi ze was. Fantastisch.
Je had haar toen moeten kennen.
Ze haatte het om voor me te poseren.
Deze tekeningen heb ik als enige bewaard.
Ik heb Marion nooit goed kunnen tekenen.
Ik wist niet hoe. Ik kon het niet, denk ik.
Wil je er een? Je krijgt er wel een.
Nee, die zijn voor Ruth.
Goed idee. Je zit vol goede ideeën, Eddie.
Verkeerde ijsblokjes.
Wat ben jij optimistisch.
Laat dat licht maar, Eddie. Dit verhaal klinkt beter in het donker.
Welk verhaal? - Het verhaal dat je Marion vroeg te vertellen.
Maar Marion kan dit verhaal niet aan.
Als ze er aan denkt klapt ze al dicht.
Ze klapte al dicht toen je er nog maar naar vroeg.
Ik weet het.
Ga verder.
Nou, het zit zo.
Thomas had zijn rijbewijs maar Timothy nog niet.
Tommy was zeventien en reed al een jaar.
Timmy was vijftien en net begonnen met rijlessen.
Ted vond dat Timmy, die nog maar net leerde rijden,
een oplettender student was dan Thomas ooit was geweest.
Timmy bestudeerde ijverig de verkeersregels.
Hij was een geduldiger chauffeur dan Thomas.
Niet dat Tommy een slecht chauffeur was. Hij reed goed.
Hij was alert, zeker van zichzelf.
Hij had prima reflexen.
En hij was cynisch genoeg om aan te nemen, zoals Ted hem had geleerd...
dat iedere andere chauffeur slecht reed.
Wie heeft jou leren rijden, Eddie?
Mijn vader.
Fijn voor hem.
Wil je doorzeggen dat hij het prima heeft gedaan?
Vertel verder.
We gingen naar het westen na een lange dag skiën.
Het sneeuwde. Natte, dikke sneeuw.
Respectievelijk op hun 17e en 15e
skieden Thomas en Timoty al beter dan hun ouders.
Die dag zaten Ted en Marion al aan de bar van het skioord
waar ze heel lang wachtten
tot Thomas en Timothy hun laatste afdaling hadden gemaakt
en de laatste afdaling erna.
Ik snap het al. Je was dronken.
Dat was een aspect dat later triviaal zou blijken
tijdens de ruzie tussen Marion en Ted.
Marion zei dat Ted dronken was terwijl hij daar anders over dacht.
Ofschoon ze niet dronken was, had Marion meer op dan ze gewend was.
Trouwens, Tommy had niet gedronken. Hij had zijn rijbewijs.
Er was een meningsverschil over wie van hen zou rijden.
En, broers onder elkaar,
Timmy zat naast hem aan de passagierskant.
Wat de ouders betreft...
Ted en Marion zaten achterin.
Ted en Marion kregen onenigheid over de beste route naar het hotel.
Tommy moest hoe dan ook links afslaan. Hij rijdt naar de middelste baan.
Een baan om af te slaan, niet voor doorgaand verkeer.
Hij geeft richting aan,
niet wetende dat beide lichten met natte plaksneeuw bedekt zijn
omdat zijn vader had nagelaten deze schoon te maken
net als de achterruit.
Geen enkele auto achter Tommy kan de richtingaanwijzer zien
noch de remlichten of achterlichten.
De wagen is niet zichtbaar of slechts op het laatste moment
voor elke achterop komende auto.
Dan vult de binnenkant van de auto zich met licht.
De koplampen van de naderende auto.
De sneeuwschuiver snijdt de auto bijna perfect doormidden.
Tommy stierf door de stuurkolom, zijn borst verbrijzeld. Op slag dood.
En Ted...
zat gedurende twintig minuten klem op de achterbank.
Hij kon Tommy niet zien, maar wist dat hij dood was want Marion zag hem wel.
Ze kon Timmy niet zien, hij zat recht voor haar.
Maar Ted zag dat Timmy nog ademde.
Ted zag ook dat de sneeuwschuiver, die de wagen in tweeën had gesneden
ook Timmy's linkerbeen bij zijn dij had afgesneden.
Timothy Cole bloedde dood door een open dijbeenslagader.
Marion wist dat Tommy dood was
maar enkel dat Timmy uit het wrak werd weggedragen
hopelijk richting ziekenhuis.
En dan ziet Marion Timmy's schoen liggen in het wrak.
Kijk, Timmy's schoen. Die zal hij nodig hebben.
Ze loop er heen en wil hem oprapen.
Ted wilde haar tegenhouden.
Over dichtklappen gesproken.
Ik kon niet bewegen. Ik was sprakeloos.
En zo liet Ted zijn vrouw ontdekken dat de schoen van haar zoon vastzat
aan een been.
Toen besefte Marion dat Timmy ook dood was.
En dat... is het einde van het verhaal.
Ik heb je in dienst genomen omdat je op Thomas lijkt.
Ik heb haar jou gegeven.
Tot morgen, Eddie.
Het is Eduardo. Wat doet hij hier?
Geen idee. Misschien heeft Mrs Vaughn hem gestuurd om je te vermoorden.
Nee, niet Eduardo.
Zie je haar ergens? Ze zit niet in de cabine of achterin.
Misschien ligt ze onder de wagen.
Ik meen het, hoor. - Ik ook.
Waarom ga jij buiten niet even vragen wat hij wil?
Ik niet. Ik ben ontslagen.
In hemelsnaam.
Ga op zijn minst met me mee. Ik kan niet alleen naar buiten.
Mrs Vaughn heeft me ontslagen.
Even nagaan of ik dit goed begrijp.
Je denkt dat je je baan kwijt bent omdat je mijn leven gered hebt?
Ja, ik heb uw leven gered en het heeft me mijn baan gekost.
Ik speel regelmatig squash en ben behoorlijk lichtvoetig
maar ik stel je dappere waarschuwing op prijs.
Over hoeveel geld hebben we het? - Ik ben hier niet voor geld, Mr Cole.
Ik had gehoopt dat u werk had voor me.
Ik laat je zien waar ik een zwembad wil.
Ik wil meer gazon, een soort sportveld.
Behoorlijk groot. - Moeten er ook lijnen op komen?
Nee, enkel de afmeting van een sportveld.
Dat is veel gazon. En veel gras maaien.
En veel kunstmest.
Dat zal wel. Jij krijgt de leiding. - Dank u, Mr Cole.
En je vrouw?
Hoe bedoelt u? - Heeft ze werk of zo?
Ja, natuurlijk werkt ze.
Ze kookt, ze past op de kinderen.
Misschien wil ze mijn huis schoonmaken. Of voor mij koken.
En op mijn dochter Ruth passen.
Zeker, ik zal het haar vragen.
Mooi. Uitstekend.
Er moet ook iets gedaan worden aan die verwilderde bloemperken.
Je kunt vandaag beginnen, Eduardo.
Eerst mag je mijn voormalig assistent naar Orient Point brengen. - Prima.
Onmiddellijk. Nog voor het ontbijt.
Je bent een vrij goed chauffeur, Eddie.
Er is nog iets wat je moet weten over Marion.
Zelfs voor het ongeval...
zelfs al was er geen ongeval geweest, zou ze nog moeilijk zijn.
Dat geloof ik niet.
Wat betreft die schoen, dat was een basketbalschoen.
Volgens mij noemde hij 't een Air Jordan.
Specifieke details, Eddie.
Specifieke details.
--- vertaald door www.vertaalsysteem.nl ---
Verspreiding van dit studiemateriaal is illegaal! (www.anti-piracy.nl)